Wiem, że słowa nie są w stanie oddać tego co czułam, ale podzielę się swoim doświadczeniem :-)

Mimo, że raczej nie mam oporów przed bliskim kontaktem i przytulaniem na początku wieczoru czułam ogromny lęk, chciałam uciec i nie być tam jednak z tyłu głowy coś mi mówiło zostań tu.

Z wielkim oporem podeszłam do Andrew i zapytałam czy mogę się przytulić. Kiedy staliśmy w objęciu czułam jak moja prawa strona ciała rozpada się a z mojej miednicy zaczyna puszczać ogromny ból, lęk i płacz. Nie byłam w stanie stać na własnych nogach, więc położyliśmy się. Andrew delikatnie tulił moje ciało dotykając miejsc, w których czułam najwięcej napięcia. Powolutku ból ustępował a mój szloch zamieniał się w śmiech. To było niesamowite i szalone doświadczenie – płakałam i śmiałam się na przemian. Kiedy uwolniłam emocje z ciała dołączyły do nas inne osoby, czułam się bardzo obdarowana opieką, wsparciem i miłością :-)

Katarzyna, Nowe Kawkowo maj 2012

Podczas wieczoru Cuddle Party z Andrew Barnsem poczułam obecność energii, za którą tęskniłam i której dotąd nie potrafiłam nazwać. Niewinna, beztroska, przenikająca czułość i błogość. Czułam, że pomiędzy nami, przytulającymi się, odradza się dawno zapomniana bliskość, że odbudowują się i uzdrawiają łączące wszystkie żywe istoty złote nici, przez które płynie bezwarunkowa miłość. Poczułam się połączona ze wspólnotą, jaką tworzymy. W tym połączeniu zniknęła granica między dawaniem i braniem, Tobą i Mną. Z każdym wspólnym oddechem uzdrawiająca moc otwierała nasze serca. Ten wieczór obudził we mnie nadzieję i dał mi siłę, aby tą niezwykłą energię wnosić w codzienność, aby dzielić się nią i dostrzegać jej potencjał w każdym zdarzeniu, w każdej relacji. Czekam na kolejny przyjazd Andrew, aby nauczyć się prowadzić podobne spotkania.

Karolina, Warszawa maj 2011

Mój komentarz nie może być inny, jak tylko na tak! Dotyk jakim jest przytulenie, to dla mnie najbardziej subtelna możliwośc wyrażania siebie, ofiarowania siebie innym, czytania innych. Przytulając się, nie można ukryć ani przed sobą, ani przed partnerem stopnia otwartości na drugą istotę, niezależnie od płci. Pamiętam dokładnie sytuację dotykania i głaskania z męską dłonią i przedramieniem, było to równie fajne i wrażliwe jak z płcią odmienną. Co mi ten warsztat pokazał?

- że muszę bardziej uważać gdy wchodzę w przestrzeń innych,

- że moja inwazyjność może być dla innych zbyt duża,

- że zawsze na tego typu warsztacie a pózniej w życiu, trzeba pytać drugą stronę czy tego chce,

- że kiedy mam potrzebę takiej bliskości to mogę o nią poprosić,

- że zdecydowanie łatwiej powiedzieć mi tak jak nie,

- że gdy słyszę NIE, nie do końca potrafię to przyjąć tzn.zbyt emocjonalnie i osobiscie reaguję,

Jerzy, Warszawa maj 2011

„Wieczór przytulankowy” był dla mnie czasem pełnym odkryć. Czas ten to nie tylko bliskość drugiego człowieka, ale także nauka asertywności bez poczucia winy oraz przyjmowania odmowy bez uczucia zranienia. Sama atmosfera spotkania była niesamowita. Totalne poczucie bezpieczeństwa i niewinności jakie czuje się w „kokonie” wypełnionym miłością. Kiedy możesz przytulić się ot tak po prostu do drugiej osoby, czując się przy tym zupełnie bezpiecznie. Wieczór ten był swoistym preludium do głębokiej pracy podczas sesji.

Agnieszka, Warszawa maj 2011

Wieczór przytulania wspominam bardzo ciepło, bo z takim uczuciem go kończyłam. Andrew stworzył bezpieczną i stabilną przestrzeń do swobodnego bycia. Zatroszczył się o to, żeby uczestnicy zadbali o swoje granice i mogli powiedzieć nie, kiedy czuli dyskomfort w kontakcie - co dla mnie miało dużą wartość, bo ciągle się tego uczę. To wszystko razem spowodowało, że stworzyła się piękna przestrzeń, by kontaktować się i łączyć swobodnie i na swój sposób z innymi osobami. Wzięłam sobie z tego wieczoru bliskość, dotyk i poczucie nieskrępowanego i naturalnego, pełnego błogości bycia w kontakcie z ludźmi.

Iza, Warszawa maj 2011